پس از برگزاری تورنمنت ۲۰۲۵ در ایالات متحده، باشگاههای بزرگ اروپایی مانند بارسلونا، لیورپول و منچستریونایتد به دلیل محدودیت سهمیه اروپا (۱۲ تیم) از حضور در جام محروم ماندند. این غیبت باعث لابیگری شدید این باشگاهها شد تا فیفا سهمیههای بیشتری اختصاص دهد. در نتیجه، پیشنهاد افزایش به ۴۸ تیم مطرح شد و یوفا، اکنون با شرط برگزاری ۴ سال یکبار (نه ۲ سال یکبار) موافقت کرده. این توافق نشانهای از کاهش تنش میان رئیس فیفا (جیانی اینفانتینو) و رئیس یوفا (الکساندر چفرین) تلقی میشود.
افزایش سهمیهها
در فرمت جدید، سهمیه اروپا از ۱۲ به ۱۶ تیم افزایش مییابد. این، حضور مداوم غولهای اروپایی را تضمین میکند. سایر کنفدراسیونها به صورت نسبی سهمیه بیشتری دریافت خواهند کرد. برای مثال آفریقا ممکن است ۶ یا ۷ نماینده داشته باشد و آمریکای جنوبی هم از افزایش فرصتها بهرهمند شود. این رویکرد مشابه گسترش جام جهانی ملی به ۴۸ تیم است و هدف آن افزایش جذابیت، تنوع رقابتی و دسترسی بیشتر تیمهای مناطق در حال رشد به صحنه جهانی است.
از منظر مالی، این گسترش بسیار جذاب به نظر میرسد. تورنمنت ۲۰۲۵ جایزهای بیش از ۷۷۴ میلیون پوند داشت و قهرمان حدود ۸۵ میلیون پوند دریافت کرد. با ۴۸ تیم، درآمدهای حاصل از پخش تلویزیونی، اسپانسرها و فروش بلیت میتواند به میلیاردها دلار برسد و بخشی از این ثروت به توسعه فوتبال در کشورهای کمتر برخوردار سرازیر شود. فیفا امیدوار است این تورنمنت مخاطبان جدیدی در آسیا، آفریقا و آمریکای شمالی بیابد.
انتقاد بازیکنان
با این حال، این تصمیم با انتقادهای جدی روبهرو است. مهمترین نگرانی، سلامت بازیکنان نام دارد. ستارگان فوتبال بارها از برنامه فشرده مسابقات شکایت کردهاند و افزودن بازیهای بیشتر (احتمالاً با مرحله پلیآف یا گروههای گستردهتر) میتواند منجر به خستگی، آسیبدیدگی و افت کیفیت شود. منتقدان میگویند فیفا بیش از حد به منافع تجاری اولویت میدهد و تعادل میان سود و رفاه بازیکنان را نادیده میگیرد. همچنین، افزایش تیمها تعادل رقابتی را به هم میزند و جام را بیشتر به نمایش قدرت باشگاههای اروپایی تبدیل کند تا یک رقابت واقعی جهانی.
